• FRÉTTIR
• mán. 26. okt. 2009

Þegar ég var lítil stelpa tók ég upp á því einn veturinn að sækja barnamessur í hvítasunnusöfnuði nokkrum á hverjum sunnudegi. Hvíta stóra húsið þar sem starfið fór fram var töluvert langt í burtu frá því sem ég bjó. Ég man eftir mér ösla þetta í hvaða veðri sem var lét ekki snjóþyngli eða vont veður aftra mér; ég skyldi komast í barnastarfið.

Það fór nú svo um vorið þegar vetrarstarfið var gert upp að undirrituð fékk verðlaun fyrir góða mætingu. Hann Fúsi í Salem merkti nefnilega við mætingar barnanna. En það var nú bara skemmtileg viðbót við það sem maður heyrði og lærði hjá þeim gamla. Hann nefnilega lagði svo margt inn varðandi siðfræði í mannlegri hegðun og samskiptum sem vert er að muna og hugsa um.
Eitt að því sem hann Fúsi lagði mikla áherslu á við barnssálirnar var að maður ætti alltaf að segja satt og rétt frá. Og ekki síður að maður ætti alltaf að vita hvort maður væri að segja satt, aldrei að fara með fleipur.

Gott veganesti fyrir lífið

Enn að öðru í svona víðara samhengi, hvernig er þetta svo í stærra samhengi. Í lífinu kynnist maður fólki, á í samstarfi við marga og margt af því hefur mikill áhrif á mann. Gerir mann að betri manneskju - dregur fram eitthvað í manni sem maður vill líkjast. Fólk sem maður hélt jafnvel eitthvað annað um hefur mestu áhrifin á mann við nánari kynni og samstarf. Það er svo gott að geta viðurkennt að þannig er lífið. Svo eru aðrir sem eru alltaf við sama heygarðshornið og eitthvern veginn breytast aldrei.

Hrekkjusvínið

Þegar ég var ung var í mínum skóla hrekkjusvín. Flestir muna hvað svona einstaklingar gátu verið leiðinlegir. Það sem var svo ógnvænlegt við þau var að maður vissi aldrei á hverju maður átti von á. Kanski lét hrekkjuvínið ekkert á sér kræla í marga daga svo allt í einu birtist það og stríddi manni, sagði eitthvað ljót eða bara beið hinu megin við hornið til að áreita mann.

Hrekkjusvínið hafði það fyrir reglu að finna út hverjum væri nú hentugast að striða og níðast á. Helst einhver sem fór strax að grenja og hljóp heim eða gat ekki varið sig.

Eitt hrekkjusvínið er svo minnistætt vegna þess að það voru vinkonur mínar sem lentu í því á tímabili. Þá beið svínið eftir vinkonunum á bak við stórt hús á leið þeirra heim úr skóla, tók af þeim skólatöskurnar hellti úr þeim eða reyndi að skemma töskurnar og þær hlupu grátandi heim. Einn daginn var svo einum föður nóg boðið. Hann tók hrekkjusvínið og skellti því undir ískalda sturtu með þeim skilaboðum að ef viðkomandi léti ekki sýna dóttur í friði þá væri sér að mæta. Sennilega hefur föðurkærleiknum verið þá nóg boðið.

Þegar hér var við sögu komið hélt hrekkjusvínið sig í hæfilegri fjarlægð.

Flestir vita líka að þessir einstaklingar er ekki miklir menn þegar á hólminn er komið sérstaklega ef eitthvað snýr að þeim sjálfum.

Börn eru litlir einstaklingar sem þroskast með árunum og allir tel ég að lendi í því að vilja gleyma einhverju sem þeir tóku þátt í yngri og óþroskaðri.

- En eitt og eitt eintak breytist aldrei þrátt fyrir allt. Það er svo leiðinlegt að uppgvöta það. Tökum dæmi.

Æ, æ, bankahrunið varð á Íslandi - hljóp ekki einstaklingurinn bara eins og fætur toguðu út af skrifstofunni. Til að redda sjálfum sér, hvað annað!

Æ, æ, reksturinn fokkaðist upp af ýmsum ástæðum - hvernig var nú hægt að redda sjálfum sér? Allt í lagi með hina sem töpuðu stór fé. Maður bara var búinn að stofna sér félag um hlutina sem áttu að redda manni...

Æ, æ, skrifa grein búa til eitthvað sem kemur þeim sem ekki eru manni sammála í forgangsröðun verkefna óþægilega. Vekja upp spurningar, um það sem maður veit að ekki er rétt. Á mannamáli segja ósatt eins og Fúsi í Salem sagði að ekki væri rétt þegar ég var lítill.

Æ, æ, hvað eru þessar kerlingar að vilja upp á dekk - kallar maður þær bara ekki tíkur í einhverjum orðaleik og hlær eins og hrekkjusvínum er einum lagið.

Æ, æ. er ekki í lagi að birtast á hverjum fundi eftir öðrum og segja kerlingunum hvað þær eru vitlausar - iss þær kunna ekki neitt enda bara kerlingar!

Endir smásögunnar

Kemur ekki bara í ljós hvort svona hrekkjusvín eigi sér einhverja bandamenn í samfélaginu. Höfundur vill að sagan endi eins og hann Fúsi kenndi að maður á alltaf að vera sjálfum sér samkvæmur og standa og falla með því sem maður vill standa fyrir í lífinu. Að lokum mun maðurinn uppskera eins og hann sáir.

Höfundur setur þessa sögu fram til að vekja fólk til umhugsunar. Ef einhver er svo óheppinn að finna sjálfan sig í sögunni verður viðkomandi að eiga það við sjálfan sig.

Petrína Baldursdóttir