Íslendingar eru aðilar að alþjóðlegum samtökum sem komu saman í Salamanca á Spáni árið 1994 og undirrituðu Rammaáætlun um aðgerðir varðandi menntun fyrir alla. Í Salamanca yfirlýsingunni kemur fram að menntun sé frumréttur hvers barns, börn séu mismunandi og hafi sérstök áhugamál, hæfileika og námsþarfir og tilhögun náms beri að taka mið af miklum mun á einstaklingum og þörfum þeirra.

Í Hópsskóla er borin virðing fyrir undirritun Íslendinga að Salamanca yfirlýsingunni og hún höfð að leiðarljósi í námsáherslum skólans. Skólinn og starfólk hans er fyrir nemendur, en ekki öfugt og áhersla er lögð á að nemendur fái tækifæri til að efla sterkar hliðar sínar í hvíevetna. Allir nemendur eiga að fá að njóta hæfileika sinna hvort sem um er að ræða í hópi eða á einstaklingsgrundvelli. Fjölbreytileiki mannlífsins og virðing fyrir því að ekki séu allir eins er mikilvægur þáttur í skólastarfinu. Í skólanum er sveigjanleiki, bjartsýni, þolinmæði, framsækni, samstarf og endurmenntun í hávegum höfð.

Þarfir nemendanna eru margar og misjafnar en allir þurfa: Umhyggju, hjálp, þjálfun, hlýju, vinnuaðstöðu, vini, slökun, námsefni við hæfi og síðast en ekki síst að fá tækifæri til að leika sér í skólanum. Hafa gaman. Nemendur sem fá þessar þarfir uppfylltar geta farið heim og sagt, „Mér líður vel í skólanum mínum". Náin tengsl heimilis og skóla eru mikilvæg í skólastarfinu og kapp er lagt á að tengja þessa tvo sterku áhrifaþætti á líf nemenda sterkum böndum.